ქვეყნები, სადაც განახლებადი ენერგიის სექტორი მზარდია

სინგაპურის სუფთა ენერგიის დილემა პატარა ქვეყნებისთვის გაფრთხილებაა

სინგაპურის სურვილი, გადავიდეს ენერგიის განახლებად წყაროებზე, ეწინააღმდეგება მის გეოგრაფიულ შეზღუდვებს. ქვეყანას არ აქვს საკმარისი სივრცე დიდი მზის დანადგარებისთვის, არ აქვს დიდი მდინარეები ჰიდროელექტროსადგურებისთვის და მცირე ნიავი, რომელიც ტროპიკულ ქალაქ-სახელმწიფოს ახასიათებს, არ არის საკმარისი ქარის ტურბინებისთვის.

ამან აიძულა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ფინანსური და სატრანსპორტო ცენტრი, დაეყრდნოს იმპორტს წიაღისეული საწვავებისგან თავის დასაღწევად. ეს არის საერთო სტრატეგია პატარა ქვეყნებისთვის – ჰონგ-კონგი, მონაკო და ბაჰრეინი მსგავს მდგომარეობაში არიან – მაგრამ ეს დამოკიდებულია ახლომდებარე ქვეყნებზე, რომლებსაც სურთ სუფთა ენერგიის ექსპორტი.

სინგაპურისთვის გეგმა, შემოიტანოს საკმარისი სუფთა ენერგია საზღვარგარეთიდან, რათა დააკმაყოფილოს საჭიროებების 30% 2035 წლისთვის, უკვე შეფერხდა. მეზობელმა მალაიზიამ აკრძალა განახლებადი ენერგიის გაყიდვები გასული წლის ბოლოს, რათა პრიორიტეტი მიანიჭოს დეკარბონიზაციას, რაც ხაზს უსვამს რისკებს, რომლებიც იმპორტზე დამოკიდებული ქვეყნებს ელის.

“მსოფლიოს ყველა ქვეყანა ხედავს გაზრდილ მოთხოვნას განახლებად ენერგიაზე. მისი ექსპორტი ყოველთვის არ გამოიყურება პოლიტიკურად მიზანშეწონილად”,- თქვა ტიმ როკელმა, KPMG-ის გლობალური ენერგეტიკის ინსტიტუტის დირექტორმა აზია-წყნარ ოკეანეში.

კლიმატის საერთო ზემოქმედების თვალსაზრისით, ნამდვილად არ აქვს მნიშვნელობა, სად ხდება წიაღისეული საწვავის ემისიების შემცირება. მსოფლიოში, სადაც ქვეყნები და კომპანიები სულ უფრო მეტად გამოიყენებენ გარემოსდაცვით სერტიფიკატებს, როგორც კონკურენტულ ინსტრუმენტს, ჩამორჩენამ შესაძლოა სინგაპურის მსგავსი ქვეყნები არახელსაყრელ მდგომარეობაში ჩააგდოს, როდესაც საქმე ეხება როგორც კაპიტალის, ასევე ნიჭის მოზიდვას.

Tiny Monaco იძენს განახლებად მზის და ქარის პროექტებს საფრანგეთში, მაგრამ არ არსებობს გარანტია იმისა, რომ მიწოდება არ შეწყდება. ჰონგ-კონგი, რომელიც ამჟამად ელექტროენერგიის 1%-ზე ნაკლებს განახლებადი წყაროებიდან გამოიმუშავებს, შესაძლოა იძულებული გახდეს, კონკურენცია გაუწიოს უნახშირბადო ელექტროენერგიის მომპოვებელ გაცილებით დიდ ჩინურ პროვინციებს. ახლო აღმოსავლეთში ბაჰრეინი სწავლობს მცურავ მზის პანელებს და ასევე სურს სუფთა ენერგიის იმპორტი თავისი მეზობლებიდან.

მოსახლეობის მაღალი სიმჭიდროვის მქონე ქვეყნებსაც კი უფრო გაუჭირდებათ გადასვლის პროცესი, ვიდრე ჩინეთის მსგავს მასობრივად დასახლებულ ქვეყნებს, რომლებიც ყოველ რამდენიმე დღეში ამატებენ სინგაპურის მზის სიმძლავრის ეკვივალენტს. ხალხმრავალი სამხრეთ კორეა ახორციელებს მსოფლიოში უდიდეს ოფშორულ ქარის პროექტს სამხრეთ-დასავლეთ სანაპიროზე, ხოლო იაპონიაში სივრცის ნაკლებობამ შესაძლოა აიძულოს, იფიქროს მეტ ბირთვულ ენერგიაზე მაშინაც კი, როცა ფუკუშიმას კატასტროფამ იგი ღრმად არაპოპულარული გახადა.

მცირე მასშტაბის ბირთვული ელექტროენერგია არის ერთ-ერთი იმ რამდენიმე ადგილობრივი დაბალი ნახშირბადის ენერგიის ვარიანტიდან, რომელიც ხელმისაწვდომია სინგაპურისთვის, თუმცა არის გამოწვევები როგორც ტექნოლოგიაში, ასევე ბირთვული ნარჩენების მართვაში. კითხვების საპასუხოდ, სინგაპურის ენერგეტიკული ბაზრის ადმინისტრაციამ თქვა, რომ ქვეყანას აქვს “არჩევანი” ბირთვული ენერგიის გრძელვადიან პერსპექტივაში, რაც დამოკიდებულია ტექნოლოგიების განვითარებაზე.

Destiny Energy-ის აღმასრულებელმა დირექტორმა განაცხადა, რომ იმპორტის შემთხვევაშიც კი, სინგაპური ვერ შეძლებს ელექტროენერგიის გამომუშავების დეკარბონიზაციას და შესაძლოა ატომურ ენერგიაზე გადავიდეს თხევადი ბუნებრივი აირის ეტაპობრივად ამოსაღებად.

სინგაპური, რომელიც ელექტროენერგიის 95%-ს იმპორტირებული გაზიდან გამოიმუშავებს, დაამატებს მზის ენერგიას, მაგრამ მხოლოდ იმისთვის, რომ 2030 წლისთვის ენერგიის მიქსის 4%-ს მიაღწიოს. ადგილობრივი ვარიანტების ნაკლებობა, წიაღისეული საწვავის გადამუშავების მთავარი როლი და ვაჭრობა შეიძლება იყოს ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც ქვეყანას ჯერ არ დაუდგენია ნახშირბადის წმინდა ნულოვანი სამიზნე.

ფინანსთა მინისტრმა ლოურენს ვონგმა დეკემბერში განაცხადა, რომ ასეთი მიზნის დასახვა “ძალიან ფრთხილად” არის შესწავლილი. “ჩვენ დავრწმუნდებით, რომ ყველა პოლიტიკა – იქნება ეს ნახშირბადის გადასახადი თუ ჩვენი ენერგომომარაგების დეკარბონიზაცია – შეესაბამება ამ კონკრეტულ მიზანს”,- განაცხადა ვონგმა.

სინგაპური ცდილობს განახლებადი ენერგიის საჭიროების ნაწილის იმპორტს ინდონეზიიდან, ორი კონსორციუმით, რომლებიც ეძებენ მზის ენერგიას არქიპელაგის საექსპორტო პროექტებისთვის. თუმცა, აზია-წყნარ ოკეანეში KPMG-ის გლობალური ენერგეტიკის ინსტიტუტის დირექტორის შეფასებით, არ არსებობს გარანტია, რომ ინდონეზია შეინარჩუნებს სტაბილურ ექსპორტს შიდა მოთხოვნის ზრდის ფონზე.

თხევადი წყალბადის პირველი საცდელი გადაზიდვა ავსტრალიიდან იაპონიაში გასულ თვეში გაიგზავნა და საწვავი შეიძლება დაეხმაროს ქვეყნებს, როგორიცაა სინგაპური, ენერგეტიკული კომპლექსების გამწვანებაში, თუმცა ჯერ კიდევ არსებობს ეჭვი მის ეკონომიკურ სიცოცხლისუნარიანობისა და ეფექტურობის შესახებ.

სინგაპური მუშაობს განახლებადი ჰიდროენერგიის იმპორტზე ლაოსიდან ტაილანდისა და მალაიზიის გავლით. ასევე მიმდინარეობს მსჯელობა წყალქვეშა სადენის ასაგებად, რომელიც მზის ენერგიის ჩრდილოეთ ავსტრალიიდან შემოიტანს.

Sun Cable-ის პროექტი არის მაგალითი მოდელისა – “იყიდე, ნუ ააშენებ”, რომელიც სულ უფრო და უფრო გავრცელებული გახდება კომპაქტურ ქვეყნებში, ამბობს დევიდ სკილინგი, Landfall Strategy Group-ის დირექტორი.

”სინგაპური, მონაკო და ჰონგ-კონგი გამოწვევების წინაშე დგანან, მაგრამ ბევრ პატარა ქვეყანას შეუძლია ამის კარგად გაკეთება. რამდენიმე მცირე ეკონომიკამ შეზღუდული ტერიტორიით, როგორიცაა შვეიცარია და ბელგია, ააშენეს ატომური ელექტროსადგურები და ნიდერლანდებმა ახლახან დაამტკიცა დაფინანსება ბირთვული ენერგიის გაზრდისთვის”,- განაცხადა სკილინგმა.

წყარო: “ბიზნესფორმულა”

Leave a Reply

Menu Title